flavor of life

เมื่อเธอพูดออกมาว่า ขอบคุณ ฉันก็รู้สึกเจ็บปวดมาก
หลังจากที่เธอพูดว่า ลาก่อน เวทมนตร์ที่มิอาจพังทลายกลับเป็นเพียงความหวานอมขมกลืนที่แสนเปราะบาง
the flavor of life

ไม่ใช่เพื่อน แต่ก็ไม่ใช่คนรัก พวกเรากำลังอยู่ระหว่างสองคำนี้
ฉันเฝ้าฝันถึงวันแห่งฤดูกาลเก็บเกี่ยวของผลไม้ที่สุกงอม
แต่ฉันกลับไม่สามารถก้าวเดินก้าวสุดท้ายออกไปได้
ทำไมฉันถึงได้รู้สึกกลุ้มใจขนาดนี้นะ

เมื่อเธอพูดออกมาว่า ขอบคุณ ฉันก็รู้สึกเจ็บปวดมาก
หลังจากที่เธอพูดว่า ลาก่อน เวทมนตร์ที่มิอาจพังทลายกลับเป็นเพียงความหวานอมขมกลืนที่แสนเปราะบาง
the flavor of life

คำชมของเธอที่แสนหวาน คือยาพิษที่ไม่อาจสัมผัสได้
แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความรักของฉันที่มีต่อเธอลดลงเลย
ชีวิตไม่ใช่สิ่งที่เธอจะขว้างมันทิ้งได้
ในตอนที่มันไม่ได้เป็นไปตามสิ่งที่เธอคิดไว้

เมื่อฉันถูกถามว่า เป็นอะไรรึป่าว ฉันก็ตอบได้เพียงว่า ป่าว ไม่เป็นไร
ใบหน้าที่ไร้รอยยิ้มหลังจากถูกบอกลา นั่นไม่ใช่ตัวฉันเลย
ยิ่งฉันเชื่อมั่นในตัวเธอมากเท่าไหร่ ฉันก็เจ็บมากขึ้นเท่านั้น
เพราะเธอทำเหมือนว่า แค่ชอบฉันมากกว่ารักฉัน
the flavor of life

เมื่อเธอดันจำคนที่เธอกำลังจะลืมขึ้นมาได้(ในที่นี้น่าจะหมายถึง ฉัน นะ)
ฉันนึกถึงสีขาวของหิมะที่กำลังร่วงหล่นก็เพียงเพราะอยากจะมีความสุขจริงๆเท่านั้น แต่ฉันกลับทำไม่ได้

ไม่ต้องการเพชร(สิ่งที่มีค่า)ใดๆจากเธอ ฉันต้องการแค่ความอ่อนโยนและอนาคตที่อบอุ่นจากเธอ
ฉันอยากจะใช้เวลาที่เหลือน้อยนี้เพื่ออยู่กับเธอ
เมื่อเธอพูดออกมาว่า ขอบคุณ ฉันก็รู้สึกเจ็บปวดมาก
หลังจากที่เธอพูดว่า ลาก่อน เวทมนตร์ที่มิอาจพังทลายกลับเป็นเพียงความหวานอมขมกลืนที่แสนเปราะบาง
the flavor of life